//////

NIEDOCIĄGNIĘCIA

Niedociągnięć w tym zakresie nie należy eliminować drogą sankcji dyscyplinarnych, które wprowadzają z reguły rozdrażnienie w grapie,i wyzwalają chęć przeciwstawienia się narzuconej woli kierownictwa, lecz       przez stosowanie perswazji, osobistych rozmów, społecznej oceny postępowania, dokonanej przez uczestników. Należy starać się o zapewnienie warunków dla społecznej realizacji2arówno celów poznawczych, wychowawczych, jak i zdrowotnych wycieczki. Pamiętać należy jednak o tym, że żadne zadanie nie jest w stanie konkurować ze sprawami zdrowia i bezpieczeństwa uczestników wycieczki. Cele zdrowia i bezpieczeństwa są nadrzędnymi i należy bezwzględnie odstępować od realizacji zamierzonych celów w chwili zagrożenia zdrowia l życia uczestników. Mimo wielorakich korzyści, wynoszonych przez dzieci i młodzież z wycieczek, udział w nich jest dobrowolny,, a nauczyciel organizujący wyjazd zobowiązany jest uzyskać zgodę rodziców i opiekunów.

PODRÓŻ POCIĄGIEM

Przejazdy koleją należą do najbardziej rozpowszechnionych form odbywania pod­róży turystycznych. Mimo pozornej prostoty w korzystaniu z usług kolei, przejazdy ‚ grupowe wcale nie należą do łatwych i bezpiecznych. Częste są przypadki drobnych okaleczeń spowodowanych skleszczeniem palców, potłuczeń spowodowanych pospie­sznym wsiadaniem i wysiadaniem, zaprószeń oczu itp. Dlatego ważne jest, aby podrozować w wagonie z dokonaną uprzednio rezerwacją.’ przygotowując specjalnie grupę do podróży poprzez omówienie warunków bezpieczeństwa oraz dokonanie podziału na zastępy, które zajmą poszczególne przedziały.’W przedziałach należy wyznaczyc odpo­wiedzialnych; a wychowawcy powinni czuwać na zmianę na korytarzu, umiejscawiając się w pobliżu drzwi, a nie okien wagonu.  W przypadku gdy podróż odbydwa się zarezerówawanym wagonem, należy popro­sić konduktora o zamknięcie drzwi zewnętrznych oraz wewnętrznych prowadzących do sąsiednich wagonów.

KAŻDY UCZESTNIK

Każdy uczestnik wycieczki powinien znać także stację, na której trzeba wysiąść. Jednakże najlepiej jest, aby wszyscy jechali razem i dlatego należy wcześniej zarezerwować określony przedział lub wagon, do którego wsiądą wszyscy uczestnicy. Po krótkiej odprawie obowiązków, rozłożonych uprzednio na uczestników, przystępujemy do realizacji zamierzeń, a więc marszu czy jazdy. Pamiętać należy o prawidłowym doborze liczby obiektów przeznaczonych do zwiedzania, rezerwując na ten cel w zależności od wieku uczestników 3-4 godziny przed i 2 po południu. Przestrzegamy zasady: „zwiedzić raczej mniej, lecz gruntownie”. Norma 5-6 godzin- przeznaczonych na zwiedzanie przewija się w większości prac omawiających organiza­cję zwiedzania przez młodzież szkolną obiektów krajoznawczych.

PLANOWANIE I PRACE PRZYGOTOWAWCZE

Program wycieczki uzależniony jest w znacznym stopniu od yrieku uczestników,  ich przygotowania turystycznego, pory roku, możliwości finansowych uczestników oraz środków transportu. Starannie należy wybrać i opracować trasę wycieczki, koszto­rys wydatków, przygotować niezbędny ekwipunek, wyposażenie i sprzęt dodatkowy!Ważną rolę w wycieczkach krajoznawczych spełnia nie tylko strona organizacyj­na i treści poznawcze, ale również problemy wychowawcze, prowadzące do kształtowa­nia umiejętności kulturalnego współżycia społecznego uczestników wycieczki.Pozytywy wyciecziek pomniejsza skaza, właściwa źle pojętej kulturze masowe) i wszelkim rodzajom rekreacji masowej, „symbolizowana przez największy wspólny mianownik masowych potrzeb: skazę płytkości zainteresowań przybierających’postać powierzchownych zaciekawień, skazę biernego lub byle jakiego kontaktowania się z ludźmi i rzeczami, pogoni za przyjemnością/a sprzeciwu wobec wysiłku fizycznego.

OGROMNA DYSPROPORCJA

Zauważyć można w tej mierze swoi­stą dysproporcję pomiędzy ogromem wysiłku fizycznego i materialnego włożonego w przygotowanie techniczne, ekwipunek, wyżywienie, przejazdy i noclegi, a rezultata- . mi poznawczymi, jak również miernym często wpływem na rozwój społeczny i kulturalny uczestników. Zbyt często liczy się wyłącznie na przewodnika, zapominając, że wy­cieczka krajoznawcza do określonego miejsca nie polega wyłącznie na bezmyślnym pokonaniu przestrzeni z przysłowiowymi klapami na oczach, lecz na uprzednim przy­gotowaniu treści poznawczych dotyczących trasy przejazdu czy przemarszu. Jakiż to będzie krajoznawca, pytał Gustaw Wuttke, „który nie zna ziemi i wsi, a tylko miasta same – nawet często bez okolic? Będzie to miastoznawca, a nie krajo­znawca.