GOSPODARZ

  1. Kwatermistrz (gospodarz). Jest to funkcja, której pełnienie rozpoczyna się już w okresie przygotowawczym. Kwatermistrz kieruje, pod nadzorem kierownika obozu, przygotowaniami związanymi z wyposażeniem obozu w sprzęt turystyczny, właściwym jego przygotowaniem oraz wysyłką. Kwatermistrz uzgadnia z kierowni­kiem miejsca postoju i wybór terenu na obóz, pilnuje porządku, czystości oraz prawidło- wego. likwidowania urządzeń obozowych. W schroniskach pomaga rozkwaterować uczestników obozu. Podczas trwania obozu wyznacza, wraz z przewodniczącym samorządu, zadania żywnościowym oraz kuchmistrzowi, rozliczając ich z tych czynności. Dba o należyty przewóz i przechowywanie artykułów żywnościowych. Przed transpor­tem do kolejnego miejsca obozowania, wspólnie z zastępcą kierownika,’dzieli między uczestników produkty spożywcze i sprzęt kuchenny.

OBOZY WĘDROWNE

Obozami wędrownymi interesuje się^głównie młodzież w wieku 12-18 lat. Zamiło­wanie do wędrówek i wycieczek,w tym wieku wypływa nie tylko z chęci poznania, „nieznanego” czy też przeżycia przygody. Jest ono często wynikiem potrzeby wykazania się samodzielnością i inicjatywą. Większości młodzieży nie wystarcza już spędzenie wakacji pod opieką rodziców. Pragnie ona sama decydować o swoim postępowaniu, buntuje się przeciw, narzucanym decyzjom. Nie obywa się przy tym bez konfliktów z otoczeniem.  W okresie tym młodzi chłopcy i dziewczęta poszukują silnych przeżyć, przygód, chcą poznawać życie, ludzi, świat. I to nie tylko poznawać za pośrednictwem książek czy obserwacji. Chcą brać aktywny udział w życiu, znajdować się w samym nurcie wyda­rzeń, zmieniać świat i oddziaływać na niego.

PODRÓŻ POCIĄGIEM

Przejazdy koleją należą do najbardziej rozpowszechnionych form odbywania pod­róży turystycznych. Mimo pozornej prostoty w korzystaniu z usług kolei, przejazdy ‚ grupowe wcale nie należą do łatwych i bezpiecznych. Częste są przypadki drobnych okaleczeń spowodowanych skleszczeniem palców, potłuczeń spowodowanych pospie­sznym wsiadaniem i wysiadaniem, zaprószeń oczu itp. Dlatego ważne jest, aby podrozować w wagonie z dokonaną uprzednio rezerwacją.’ przygotowując specjalnie grupę do podróży poprzez omówienie warunków bezpieczeństwa oraz dokonanie podziału na zastępy, które zajmą poszczególne przedziały.’W przedziałach należy wyznaczyc odpo­wiedzialnych; a wychowawcy powinni czuwać na zmianę na korytarzu, umiejscawiając się w pobliżu drzwi, a nie okien wagonu.  W przypadku gdy podróż odbydwa się zarezerówawanym wagonem, należy popro­sić konduktora o zamknięcie drzwi zewnętrznych oraz wewnętrznych prowadzących do sąsiednich wagonów.

PLANOWANIE I PRACE PRZYGOTOWAWCZE

Program wycieczki uzależniony jest w znacznym stopniu od yrieku uczestników,  ich przygotowania turystycznego, pory roku, możliwości finansowych uczestników oraz środków transportu. Starannie należy wybrać i opracować trasę wycieczki, koszto­rys wydatków, przygotować niezbędny ekwipunek, wyposażenie i sprzęt dodatkowy!Ważną rolę w wycieczkach krajoznawczych spełnia nie tylko strona organizacyj­na i treści poznawcze, ale również problemy wychowawcze, prowadzące do kształtowa­nia umiejętności kulturalnego współżycia społecznego uczestników wycieczki.Pozytywy wyciecziek pomniejsza skaza, właściwa źle pojętej kulturze masowe) i wszelkim rodzajom rekreacji masowej, „symbolizowana przez największy wspólny mianownik masowych potrzeb: skazę płytkości zainteresowań przybierających’postać powierzchownych zaciekawień, skazę biernego lub byle jakiego kontaktowania się z ludźmi i rzeczami, pogoni za przyjemnością/a sprzeciwu wobec wysiłku fizycznego.

ZINTEGROWANE WYCIECZKI

Zintegrowane wycieczki wielo przedmiotówe wymagają umiejętnego kierownic­twa. Być może’, że wycieczką taką kierować powinien nauczyciel z uprawnieniami ‚ kierownika szkolnych wycieczek krajoznawczo turystycznych, mimo że prowadzenie , wycieczek przedmiotowych (krótkich) nie wymaga posiadania tego rodzaju uprawnien. Dyrektorzy szkół uważają, iż kierownikiem zintegrowanych wycieczek szkolnych powinien być przede wszystkim geograf lub biolog. W następnej kolejności wymieniono polonistę i wychowawcęjfizycznego.  Większość udzielających informacji(60%) jest zgodna w; opinii, że w integrowaniu wycieczek przedmiotowych znaczną rolę odgrywa wymiar czasu przeznaczonego na ‚ tego rodzaju zajęcia z młodzieżą. Pozostali (40%) uważają; że trudu organizowania . wycieczek wieloprzedmiotowych można podjąć się już w przypadku krótszych wycie­czek 2- i więcej godzinnych) wykorzystując każdą okazję do przekazywania uczniom , wiedzy w sposób kompleksowy i odwerbalizowany, lepiej odbieranej w waninkach ; bezpośredniego kontaktu z omawianymi elementami wiedzy.

PROGRAM LEKCJI TERENOWEJ

Jeżeli nawet osiągnie się realizację tak znacznego wymiaru czasu, to istnieć będzie konieczność właściwego spożytkowania tych zajęć terenowych. Praktyka przekonuje ‚ zresztą, że tak wielkich norm ilościowych nie da się osiągnąć obecnie ani w przyszłosci w związku z ogólnym narastaniem wiedzy niezbędnej do przyswojenia przez uczniów ,w lekcyjnym procesie dydaktycznym.Wycieczka przyszłości bazować więc będzie przede wszystkim na lepszym przygotowaniu programu lekcji terenowej oraz na wszechstroniejszym oddziaływaniu dydak­tyczno-wychowawczym zespołu nauczycieli odpowiedzialnych za jej przygotowanie    przeprowadzenie.Już dzisiaj wiadomo, że największą przeszkodą będzie ograniczona zdolność od­biorcza dzieci i młodzieży, które są w stanie przyswoić tylko pewne, określone ilości informacji.

TRASA BIEGU

Rozróżniać można tory łatwe, gdzie punkty kontrolne są łatwe do wykrycia, tory średnio trudne, biegnące przez bardziej pofalowany teren o punktach kontrolnych ;   trudniej dostępnych i ukrytych oraz tory trudne.Przed wyznaczeniem toru do biegu na orientację należy dobrać mapę o możliwie wielkiej skali, wyznaczyć na niej trasę, skontrolować ją z trasą terenową; W trakcie ‚marszu nanieść powinno się punkty kontrolne.Trasa biegu prowadzić rpoże przez mosty ,rzeki lub przeszkody terenowe; które jednak powinny być zabezpieczone, aby wykluczyć niebezpieczne wypadki i oznaczone : na mapie. Zamiast wycinków mapy można dostarczyć uczestnikom marszu lub biegu odpowiednie szkice terenowe. Punkty kontrolne w terenie oznaczać można kolorowy­mi tablicami o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, które nocą oświetlamy. System  oznaczania torów biegowych dla zawodnika jest znormalizowany i określony specjal­nymi przepisami.

ĆWICZENIA TERENOWE

Ćwiczenia terenowe mogą przybierać charakter marszów, marszobiegów, biegów,skoków terenowych, rzutów, wspinań, zwisów, pełzań, dźwigań, podnoszenia cięża­rów, ćwiczenia równowagi oraz ćwiczeń na naturalnych torach przeszkód. Ćwiczenia zabawy i gry terenowe mogą służyć wyrabianiu zmysłów wzroku, słuchu oraz orientowania się w terenie. Łączyć można je z wyrabianiem zaradnością udzielaniem pierwszej pomocy, nawiązywanie telełączności, ukrywaniem i poszukiwa­niem przedmiotów, pomiarami i oceną odległości. W ćwiczeniach terenowych wyko- izystać można również zadania z zakresu terenoznawstwa. Istnieje więc dostatecznie dużo uzasadnionych dowodów wskazujących na ścisły związek pracy krajoznawczo -turystycznej z grami, zabawami i ćwiczeniami terenowymi. Należy je koniecznie stosować w pracy krajoznawczej, wzbogacając skutecznie program działalności.

OPIEKUN SPOŁECZNY

Opiekun społeczny^ powinien zwracać uwagę na właściwe użytkowanie i remont chronionego obiektu oraz przestrzegać, aby:,a) remonty były przeprowadzane na koszt własny użytkownika; b) użytkownicy zdawali sobie sprawę z wartości historycznych obiektów, c) użytkownicy,ogłaszali prace remontowe wojewódzkiemu konserwatorowi. Opiekun społeczny powinien wpływać na terminowe wykonywanie remontów przez użytkownika, interweniować, w przypadku niewłaściwego postępowania lub eksploatowania obiektu, oddziaływać taktownie na świadomość społeczną użytkowni­ków. Dlatego ważne jest aby opiekę społeczną sprawowała instytucja lub szkoła, a więc zespól ludzi, których pozytywne oddziaływanie na środowisko może zmienić stosunek nie tylko do tego jednego chronionego obiektu, ale do wszystkich zabytków w kraju.

Spędź niezapomniane wczasy w Maroku

W biurach podróży mamy coraz więcej ofert wczasów zagranicznych, ale już nie tylko takich związanych z Europą, ale również i takich, które proponują nam wyjazdy do zakątków afrykańskich oraz azjatyckich. Afryka jest na pewno ciekawym pomysłem na spędzenie wakacji, zwłaszcza, że popularnością wśród turystów cieszy się już nie tylko Egipt, tak chętnie odwiedzany, ale również inne kraje, między innymi te usytuowane na północy Afryki. Mowa o Tunezji, Algierii oraz o Maroku, do tych państw bowiem każdego roku ściąga coraz większa liczba turystów. Maroko jest na pewno atrakcyjnym krajem pod kilkoma względami. Przede wszystkim to państwo oblane wodami Morza Śródziemnego oraz wodami Oceanu Atlantyckiego, można więc tu znaleźć wspaniałe nadmorskie kurorty, będące jednocześnie idealnymi miejscami do wypoczywania wraz z całą rodziną. Co więcej, na pewno warto zapoznać się także z atrakcjami turystycznymi części kontynentalnej, tam bowiem można znaleźć urzekające pustynie, w głąb których można odbyć podróż na prawdziwym wielbłądzie.

Tags: , , , , ,

UWRAŻLIWIENIE ORGANIZMÓW

zz_obraz_podgrzewacza01

Doprowadza do uwrażliwienia organizmów ludzkich na zmianę czynników klimatycznych, jak na przykład promieniowanie słoneczne, elemen­tów meteorologicznych kształtujących klimat, jak temperatura i wilgotność powietrza oraz ciśnienie atmosferyczne, a także atmosferycznych stawisk fizycznych, jak opady czy wiatr. „Odtrutką” na wydelikacenie organizmów mogłaby byc turystyka i cwicze- nia rekreacyjne na świeżym powietrzu. Jednak współczesna rekreacja i wychowanie fizyczne wybierają coraz częściej pomieszczenia zamknięte jako miejsca dla nia ćwiczeń fizycznych, wzorując się na sporcie, skrywającym kolejne swe dyscypliny dachy obiektów Sportowych. Zanikają często w praktyce rekreacyjnej i wychowania fizycznego zabiegi hartują­ce organizmy ćwiczących.

PROBLEMATYKA OCHRONY ZDROWIA

organizm-czlowieka-inter_23400

Działalność turystyczna stawia sobie również powszechnie akceptowany cel rege­nerowania sił biologicznych ucznia/nadwątlonych w pracy i nauce oraz podniesienie sprawności fizycznej jego organizmu. Praktyczna działalność w turystyce, szczególnie gdy prowadzona jest w sposób niewłaściwy, prowadzi niekiedy do obrażeń i chorób a nawet wypadków śmiertelnych. Nauczyciel turystyki spełnia między innymi doniosłą misję kierowania rozwojem fizycznym podopiecznych, zapobiegania chorobom cywili­zacyjnym, tworzenie warunków do regeneracji sil oraz przeciwdziałania zmęczeniu.Zajęciom turystycznym i rekreacyjnym oddają się ludzie o zróżnicowanym pozio­mie sprawności fizycznej, zdrowia i znacznej rozpiętości wieku.

SPRAWNOŚCI

running_exercise_fitness_health

Spraw­ności opracowywane są według zasad stopniowania trudności i stopniowego wprowa­dzania uczniów w zakres praktycznei i l coretycznej wiedzy krajoznawczo-turystycznej. Dla zorientowania przytoczone zostaną szczegółowe przykłady dwóch sprawności: najłatwiejszej, przeznaczonej dla zuchów, i najtrudniejszej – dla młodzieży. W całym zbiorze sprawności krajoznawczo-turystycznych nie brak propozycji dotyczących tury- , styki górskiej, wodnej, kolarskiej czy też narciarskiej.Sprawność pod nazwą „Wszędobylski” . Jesteśmy dumni z naszej okolicy, czujemy się gospodarzami. Jesteśmy koleżeń­scy, uczynni zdyscyplinowani,’ gościnni.   ‚Znamy naszą miejscowość, wiemy, gdzie w okolicy znajdują się najważniejsze zabytki historyczne. Znamy baśnie i legendy o naszej okolicy. Urządziliśmy wyprawy po naszej okolicy szlakami: nowych domów, linii elektrycznych, wydarzeń historycznych, zabytków, legend.

W PRACY TURYSTYCZNEJ

pobrane

W pracy turystycznej, kierowanej w szkołach przez ZHP, główny nacisk został położony na ciekawe, atrakcyjne formy działania oraz organizowanie takich imprez, które maksymalnie aktywizują i angażują do ich przygotowania samą młodzież. W miejsce dawnych drużyn o specjalności turystycznej w szkołach ponadpodsta­wowych, rzadziej podstawowych, działają harcerskie Kluby Turystyczne (HKT). Obok HKT istnieją także kluby o wyspecjalizowanym profilu turystycznym, np.Harcerski Klub Etnograficzny, Młodzieżowych Organizatorów Turystyki, Imprez na Orientację. Harcerski Klub Turystyczny jest wyspecjalizowanym ogniwem szczepu w działalności krajoznawczo-turystycznej, podejmującym zadania dla całego szczepu i szkoły. Rada szczepu powinna koordynować działalność turystyczno-krajoznawczą na terenie szko­ły.

RADA DO SPRAW TURYSTYKI

biuro_podrozy_praca_krzysztofmatys_edusfera

Pomoc w prowadzeniu kursów szkoleniowych dla nauczycieli i instruktorów ubiegających się o uprawnienia: organizatora turystyki, instruktora krajoznawstwa, przodownika turystyki kwalifikowanej, przewodnika, prowadzenie informacji turystycznej, przygotowanie katalogów tras wycieczek pieszych, kolarskich, narciarskich, wodnych itp.Rada do spraw turystyki zorganizowana przy’ komendzie chorągwi powinna dbać o: programowanie i 1 i organizacji zajmujących się turystyką młodzieżową,  upowszchnianie dobrych wzorów imprez turystycznych i zwiększenie aktyw­ności turystycznej młodzieżowego środowiska szkolnego województwa poprzez organi­zowanie rajdów, manewrów, poprzedzonych imprezami eliminacyjnymi na szczeblu szkoły i szczepu,    propagowanie mniej popularnych, ciekawych krajoznawczo zakątków regionu,poprzez lokalizowanie na tych terenach ciekawych imprez turystycznych, organizowa­nie konkursów krajoznawczych, wydanie katalogu tras wycieczek pieszych, kolarskich, narciarskich i wodnych po regionie.